ေရးေတာ့အမွန္ ဖတ္ေတာ့ အသံ ဟုဆိုၾကသည္ ။ ျမန္မာ ဟုေရးျပီး ဗမာ ဟု အသံထြက္ၾကသည္ ။ တခ်ိဳ ့ကလည္းေျပာၾကပါသည္ ။ျမန္မာ နွင့္ ဗမာ ဟူသည္မွာ အဓိပၸါယ္ ကြဲျပား ျခားနား သည္ဟူ၍ .....ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနုိင္ငံအတြင္းမွီတင္းေနထိုင္ၾကေသာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးမ်ား အတြင္း ဗမာအား လူမ်ိဳးစု တခု ဟု သတ္မွတ္သည္ဟူ၍ ။ သို ့ပါ၍ ဤစာပုဒ္ကိုေရးရာတြင္ ျမန္မာ ဟုသာေရးပါသည္ ။တကယ္ အသံထြက္ ေျပာဆိုရာမွာေတာ့ ဗမာ ဟုေျပာျခင္းက ပိုျပီးအဆင္ေျပပါသည္ ။ ဤစာပါအေၾကာင္းအရာ မွာ အျဖစ္အပ်က္မွန္တခုကို အေျခခံတင္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါ၍ ဗမာ သို ့မဟုတ္ ျမန္မာ ဆိုေသာ အသံုးအႏွဳံး အတြက္ အခ်င္းမပြားၾကေစလိုပါ ။ (ဤ စာေရးသူရဲ ့ ဦးစြာ အစီရင္ခံ ျခင္းပါ )
ကိုဘေသာင္း၊ ကိုလွေဘာ္၊ ကိုသိန္းေမာင္၊ ကိုအုန္းခင္ …. စသည့္လူငယ္မ်ားက ဒုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးအား ထူေထာင္၏။ ၁၉၃၀ ေမလ ၃၀ ရက္ေန႔တြင္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးမွ ေၾကညာစာတမ္းတေစာင္အား ထုတ္၏။ အမွတ္ ၃၃ ၊ ေရတာရွည္လမ္း၊ ဗဟန္း …. လိပ္မူႏွင့္ ျဖစ္သည္။
ေၾကြးေၾကာ္သံက ……
“ဗမာျပည္သည္ ဒုိ႔ျပည္
ဗမာစာသည္ ဒုိ႔စာ
ဗမာစကားသည္ ဒို႔စကား
ဗမာျပည္ကို ခ်စ္ပါ
ဗမာစာကို ခ်ီးျမႇင့္ပါ
ဗမာစကားကို ေလးစားပါ” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
ဒီစာတန္းေလးကို ဒီေနရာ မွ ယူထားပါသည္ ။
ျမန္မာေတြ တလြဲ ဆံပင္ေကာင္းၾကတယ္ လို ့ ဒို ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာခဲ့ တဲ ့ စကားေလး တခြန္း ျပန္ အမွတ္ရ မိ ပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္ရတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိမ္ ငယ္တယ္ လို ့ထင္သူ မ်ား တကယ္ ရွိတယ္ေလ ။ ကိုယ္ေတြ ့လည္း ၾကံဳဖူး ပါရဲ ့ ။ တဆင့္စကားနဲ ့လည္း ၾကားဖူး ပါရဲ ့ ။ ဇာတ္လမ္းေတြ မတူ ၾကေပမဲ ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျမန္မာ လူမ်ိဳး ျဖစ္ရတာ ရွက္စဖြယ္လို ့ ခံယူထားသူမ်ား၊ ျမန္မာ စကားေျပာတတ္တယ္ ဆို တာကို လူပံု လည္မွာ ထုတ္ေဖၚေျပာ ဖို ့ ရွက္ရြံ ့ေနသူမ်ား အတြက္ ဒီစာေလးကို ေရးျဖစ္ ပါတယ္ ။
သာသည့္ေျမသို ့ဆိုတဲ ့ ဦးတည္ခ်က္နဲ ့ အမိျမန္မာ ျပည္ၾကီးကို စြန္ ့ခြာ လာခဲ ့ရတာ မ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ အေျခ အေန အရပ္ရပ္ေၾကာင္ ့ ကိုယ္ခ်စ္တဲ ့ မိသားစု ေဆြမ်ိဳး မိတ္ေဆြ ။ပတ္ဝန္းက်င္ အသိုင္းအဝိုင္းကို စြန္ ့ခြာ ခဲ ့ရျပီး သူတပါး တိုင္းျပည္မွာ မ်က္ႏွာ ငယ္စြာ ၊ ဆင္းရဲ ဒုကၡေပါင္းမ်ားစြာ ကို ရင္ဆိုင္ ေနထိုင္ ၾကရသူေတြ သိန္း နဲ့ခ်ီ ရွိေနၾကတယ္ေလ ။ တခ်ိဳ ့လည္း အဆင္ေျပတယ္။ တခ်ိဳ ့လည္း အင္မတန္ ဒုကၡေရာက္ၾကတယ္ေပါ့ ။
တိုင္းျပည္သစ္ ေနရာသစ္ တခုကို ေျပာင္းေရႊ ့ ေနထိုင္ ၾကရသူေတြ အတြက္ အၾကီးဆံုး ျပသနာ ဦးဆံုးေတြ ့ၾကံဳ ရတဲ ့ ျပသနာ ကေတာ့ ဘာသာစကား တခုပါဘဲ။
လူတဦးနဲ့တဦး ဆက္သြယ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဘာသာစကား တခု နဲ့ေျပာဆို ဆက္သြယ္မွ အဆင္ေျပတယ္ေပါ့ေနာ္ ။လြယ္ကူတဲ ့အဓိပၸါယ္ တခု အတြက္ ေတာ့ ေျခဟန္ လက္ဟန္ နဲ ့ေျပာရင္ ရတဲ ့အခါမ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ ့ စကားလံုးတိုင္းကို ေျခဟန္ လက္ဟန္ နဲ ့ေျပာလို ့ ျပီးတာ မဟုတ္ပါဘူး ။ ဆြံ ့အ နားမၾကား သူ ေတြ အတြက္ အထူး သေကၤတ ေတြ တတ္ထားၾကရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ ေနာ္ ။ဒါဆို စကား မေျပာလည္း သိပ္ ကိစၥ မရွိပါဘူး ။ ျပီးေတာ့ ကမာၻသံုး အဂၤလိပ္ စကားကို ေရလည္ေအာင္ ေျပာတတ္ၾကရင္လည္း တပန္းသာ ပါတယ္ ။
ဒါေတာင္ အဂၤလိပ္ စကား ကို အဓိက သံုးစြဲၾကတဲ ့နိုင္ငံ မ်ိဳး မွာမွ ျဖစ္မွာေလ ။ ဥပမာ .. ယိုးဒယား နူိင္ငံ မွာ အသင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ အဂၤလိပ္စကား ကို ဂၽြမ္းပစ္ေအာင္ေျပာနုိင္သူ ျဖစ္ပါေစ ၊ လမ္း မွာ Taxi ဆို ျပီး တားစီးၾကည့္လိုက္ပါ ။ ျပီးေတာ့ အဂၤလိပ္ လို ရွာလိမ္သြားတဲ ့အထိ ထပ္ခါတလဲ ေျပာျပီး သြားခ်င္တဲ ့ေနရာ ေျပာၾကည္ ့လိုက္ပါ ၊ ကားေမာင္းတဲ ့သူ အမ်ားစု က ေခါင္းတလည္လည္ မ်က္စိ တလည္လည္ နဲ့ ၊ ဒီေတာ့ ဆက္လက္ျပီး ဘရုိးကင္း အဂ္လိပ္ရွ္ နဲ ့ နစ္ပါး သံုးပါး အပါးေပါင္းမ်ားစြာ ေျပာ ျဖစ္ပါလိမ္ ့မယ္ ။ ျပီးေတာ့ ေဘာ္ဒီလဲန္းဂြတ္ရွ္ သို ့ တဆင္ ့တက္ ျပီး ေနာက္ဆံုး အသင္ ကံေကာင္းရင္ သြားလိုရာ ကို တခါတည္းနဲ့ ေလွ်ာေလွ်ာ ရႈရႈ ေရာက္ပါမယ္ ။ ဒီလို ကံမေကာင္းရင္ေတာ့ ဟို ပတ္ ဒီပတ္ နဲ့ ဘဲ အခ်ိန္ကုန္ ၊ ေငြကုန္ ၊လူပန္း ေပေရာ့ ။ ကံေကာင္းလို ့ ယိုးဒယား စကားေျပာတတ္တဲ့ အသိ မိတ္ေဆြ ေလးမ်ားရွိေနရင္ေတာ့ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ သူ ့ကို ဖုန္းဆက္ ၊ စကားျပန္ လုပ္ဖို ့ အကူ အညီေတာင္း ၊ကားေမာင္းသူ ကို ဒါရုိက္ေျပာခိုင္းနုိင္ရင္ေတာ့ လိုရာခရီးကို အဆင္ေျပစြာ ေရာက္နုိင္ပါမယ္ ။ ေနာက္တနည္းက သူတို ့ ဘာသာစကားနဲ ့ေရးထားတဲ့ လိပ္စာ ကဒ္ျပားေလး၊ေျမပံုေလးမ်ိဳး ေဆာင္ထားရင္ေတာ့ ဒီ ျပသနာေတြနဲ့ သိပ္ၾကံဳရမယ္ မဟုတ္ဖူးေပါ့ေနာ္။
ဒါေလးက အမ်ားေတြ ့ေနရတဲ ့ အေသးအမႊား ျပသနာေလး မ်ားထဲ က အလြယ္တကူ ေျဖရွင္းနုိင္တဲ ့ အေၾကာင္းေလးတခု ပါ ။
အဓိက ေျပာလိုတာက ဘာသာ စကားတခု ဟာ တဦး နဲ ့တဦး ဆက္သြယ္ေရးမွာ ဘယ္ေလာက္ အေရးပါတယ္ ဆိုတာ သိေစခ်င္လို့ ပါ ။ ဒီလို အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က မေျပာတတ္ မဆိုတတ္ ၊ တဖက္လူ ကလည္း ကိုယ္ဆိုလိုတာကို သေဘာမေပါက္ တဲ ့အခါမ်ိဳးမွာေလ ကိုယ့္ေဘးက ျဖတ္သြားတဲ ့ သူ တေယာက္က ကိုယ့္ဘာသာ စကားတခုကို ေျပာဆိုတတ္ျပီး ဝင္ေရာက္ ကူညီလိုက္တဲ့ အခါ အဆင္ေျပသြားတတ္ေတာ့ ကူညီ လိုက္တဲ့သူ တဦးအတြက္ ဘယ္ေလာက္မွ အပန္းမၾကီးဘူး ဆိုေပမဲ ့ အကူညီခံလိုက္ရတဲ ့ သူတေယာက္အတြက္ အင္မတန္မွ ဝမ္းသာစရာေကာင္းလွတယ္ ေလ ။ ဒါေပမဲ ့တခ်ိဳ ့ တခ်ိဳ ့ေသာ သူမ်ား ၊ ခုေတာ့ လူ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမန္ မာ လူ မ်ိဳး တေယာက္ ျဖစ္ ပါတယ္ ဆို ျပီး လူပံု လည္မွာ ထုတ္ေဖၚျပရမွာ ကို ရွက္ၾက ၊ ရွက္စဖြယ္လို ့ ခံယူထားေနၾကတာ အေတာ္ေလး ဝမ္းနည္းစရာ ပါဘဲ ။
ဒီလို နဲ ့ လူတေယာက္ အသက္ ဆံုးရႈံး ေစခဲ ့ရတဲ ့ အျဖစ္ အပ်က္ေလး တခု အမွန္တကယ္ ျဖစ္ခဲ ့တယ္ ဆိုရင္ အသင္တို ့ ဒီစာေလး ဖတ္ျပီးခ်ိန္မွာ ဘယ္လို ယူဆ ၾကပါမလဲေနာ္ ။
ထိုင္ဝမ္ကၽြန္း နုိင္ငံေလးတခု ထိုင္ေပျမိဳ ့ေပၚရွိ နာမယ္ေက်ာ္ ေဆးရုံၾကီးတရုံ မွ အထူးကု ဆရာဝန္ၾကီးတဦး ေဆးခန္းထိုင္ေနတဲ့ တရက္ ..အထူးကု ဆရာဝန္ၾကီး ဆိုေပမဲ့ အသက္ ၃၀ မျပည့္ေသး ေခ်ာေမာလွပေသာ အမ်ိဳးသမီး ဆရာဝန္၊ ရင္ေခါင္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ေရာဂါဆိုင္ရာ ကုသမႈမွာ မွာ နာမယ္ၾကီးဆိုေတာ့ လူနာအျပည္ ့ မနက္ ၈း၃၀ မွ ၁၂း၀၀ နာရီ ထိ ျပင္ပလူနာၾကည့္ ခ်ိန္မွာ လူနာ ၆၀-၇၀ ေလာက္ကို ၾကည့္ရွူ ကုသေပးရတဲ့အတြက္ လူနာတဦးကို ၄ -၅ မိနစ္မွ်သာ အခ်ိန္ေပးနုိင္တယ္ေပါ့။ဒါေတာင္ သူ ့ရဲ့ အကူ သူနာျပဳ ဆရာမေလး ႏွစ္ဦးက လူုနာ တဦးခ်င္းစီရဲ့ လိုအပ္မဲ ့ ရာဇဝင္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေလးေတြ၊ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ၊ ေသြးေပါင္ခ်ိန္နဲ့ ကိုယ္အပူခ်ိန္ ဇယားကြက္မ်ား ၊စာရြက္ စာတမ္းမ်ားကို အဆင္သင့္ ျဖည့္စြက္ ျပင္ဆင္ထားျပီးသားမို ့ ဒီေလာက္အခ်ိန္ပိုင္းအတြင္းဒီေလာက္လူနာမ်ားကို ျပီးစီးေအာင္ ၾကည့္ရွဴ နုိင္တယ္ေပါ့ေလ။
အဲဒီရက္က တနလာၤ ေန ့ဆိုေတာ့ လူနာ ပိုမ်ားတဲ ့အတြက္ ခပ္သြက္သြက္ေလး ၾကည့္ တာေတာင္မွ ၁ နာရီ ေလာက္ ထိ လူနာေတြ တန္းစီေနၾကမယ္ဆိုတာ သူေရာ ၊ ဆရာမေလးေတြ ပါ သေဘာေပါက္ျပီးသားေပ့ါ ။ ဒီလိုနဲ့ ၁၁ နာရီ ထိုး ခါနီးမွာ အသက္ ၇၀ အရြယ္ လူမမာ အဖြားၾကီး တေယာက္ ဟာ ၁၃-၁၄ ႏွစ္ အရြယ္ ေျမးမေလး ရဲ ့တြဲ ယူလာျခင္းေၾကာင္ ့ စမ္းသပ္ခန္းထဲ ကို တုန္ရီစြာ နဲ ့ဝင္ေရာက္လာ ပါတယ္။ သူရဲ ့မွတ္တမ္း ရာဇဝင္မွာ ေသြးေပါင္ ခ်ိန္ ။ အပူခ်ိန္ ။ကိုယ္အေလးခ်ိန္ စတာေတြ က လြဲလို ့ ဘာ ေရာဂါရာဇဝင္ မွတ္တမ္းမွ ျဖည့္ စြက္ထားတာ မရွိေတာ့ အထူးကု ဆရာဝန္မၾကီး မ်က္ႏွာ က အလိုမက် ၊ သူ ့ဆရာမေလးေတြ ကို ေမ့ရေကာင္းလား ဆိုတဲ ့ေလသံနဲ ့လွမ္းေမးလိုက္တယ္ ။( အားလံုး ကို တရုပ္ဘာသာ စကားနဲ့သာ ေျပာဆို ၾကတာပါ ။ )
"ဒီလူနာ မွတ္တမ္းက ဘယ္လိုျဖစ္လို ့ ျဖည့္စြက္မထားရတာလဲ ။ ဒီေန ့လူနာ မ်ားတယ္ ၊ အခ်ိန္ မေလာက္ဖူးဆိုတာ မသိၾကဘူးလား ။"
ဒီေတာ့ ဆရာမေလးက လွမ္းေျပာပါတယ္
"ေဒါက္တာ ေရ ။ ဒီလူနာေရာ ၊ အိမ္သားေရာ ၂ေယာက္စလံုးက ေမးတာ ေတြ ေသခ်ာ မေျဖနုိင္ၾကဘူး ။ ေဒါက္တာနဲ့ ေတြ ့မွ ကိုယ္တိုင္ေျပာ မယ္ဆိုလို ့။ ျပီးေတာ့ သူတို ့ေျပာတဲ့စကားေတြ က်ြန္မတို ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေသခ်ာ နားမလည္ လို ့ေျခဟန္ လက္ဟန္ နဲ့ မနဲ အဓိပၸါယ္ေဖၚ ယူရတာ ။"
ဒီေတာ့မွ လူမမာ အဖြားၾကီးက စျပီး တုန္ရီ စြာနဲ ့ စကားေျပာ ပါတယ္ ။ ျမန္မာ လို ပီပီ သသ ပါဘဲ ။
"သမီးရယ္ ။ အေမတို ့ ဒီကိုလာတာ မိတ္ေဆြ တဦးက ညႊန္လိုက္လို့ပါကြယ္ ။ဒီေဆးရုံမွာ ဗမာျပန္ ဆရာဝန္မေလး တေယာက္ ရွိတယ္ဆိုလို ့ သမီး ဆီ ကို အားကိုးတၾကီးနဲ ့ လာတာပါ ။ အေမတို့ ဒီေရာက္တာလဲသိပ္မၾကာေသးပါဘူး ။ စကားကလည္း လည္ဝယ္ေအာင္ မေျပာတတ္လို့ အခု ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာေတာင္ ဘယ္နားမွာ ဘယ္လို ျပရမယ္မွန္း မသိလို့ပါကြယ္။"
ဆရာဝန္မေလး မ်က္ႏွာ အနည္းငယ္ ပ်က္သြားတာကို ေဘးက ဆရာမေလးက သတိျပဳ မိလိုက္ပါတယ္ ။
ဒီေတာ ့ ဒီလူနာ အဖြားၾကီးေျပာ ေနတာ ကို သူ တို ့ဆရာဝန္ မၾကီး နားမလည္ ဘူးထင္လို ့ ၾကားမွ ဝင္ျပီး လူနာကို တရုပ္လို ထပ္ေမးပါတယ္။
"အေမၾကီး ခံစားေနရတဲ ့ေရာဂါ အေျခအေနကိုေျပာပါ ။ ေခ်ာင္းဆိုး သလား၊ လည္ေခ်ာင္းနာ သလား ။ ႏွာေစးလား ။"
ထံုးစံအတိုင္း ျဖစ္နိုင္ေခ် ရွိတဲ့ လကၡဏာ ေလးေတြ ေမးျခင္း ပါဘဲ ။
ဒီေမးခြန္း အဓိပၸါယ္ လြယ္လြယ္ကူကူေလာက္ကိုေတာ့ အဖြားၾကီးက နားလည္ဟန္ရွိပါတယ္ ။ နားလည္ေပမဲ ့ လံုးေစ့ ပါတ္ေစ့ ျပန္ေျပာဖို ့ရာေတာ့ သူ ့အတြက္ မလြယ္ကူ လွပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ အဖြားၾကီးက ျမန္မာလိုဘဲ ျပန္ေျဖတယ္ေပါ့ ။
"အေမက ေခ်ုာင္းဆိုးေနတာ ၾကာပါျပီ ။ရင္ၾကပ္ပန္းနာ ကလည္း ရွိေနတာ နွစ္ေပါင္းမနည္း ေတာ့ပါဘူး သမီးရယ္ ။အေမ ့ေယာက်ာၤး မဆံုးခင္ ကတည္းက၊ ခု သူ မရွိေတာ့တဲ ့ေနာက္ပိုင္း ေရာဂါက ပိုဆိုးလာတာ ၊ ဒီေရာက္တာ ၆ လ ရွိျပီ ။ အစားအေသာက္ပ်က္ ျပီး လူက တေျဖးေျဖး ပိန္ခ်ံဳးလာ တာ ၊ ေခါင္းလည္းမူးတယ္ ၊ ရင္တုန္တယ္ ။ အစာ အိမ္ နာ သလို မၾကာ ခဏ ျဖစ္တယ္ ။ အားမရွိဘူး " ။ အစခ်ီျပီး .... အသက္ၾကီးသူေတြရဲ ့ထံုးစံ အတိုင္း ေရွး ပေဝသနီ မွ အစခ်ီကာေျပာေနေတာ့ ဆရာဝန္ မေလး မ်က္ႏွာ သိသိ သာသာ ပ်က္စ ျပဳ လာ ပါျပီ ။ အေနာက္ မွာ လူနာေတြ ၾကည္ ့စရာ တပံုၾကီး က်န္ေနေသးေတာ ့ ေလာမယ္ ဆို လည္း ေလာ ေလာက္ ပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ မ်က္ႏွာတင္းတင္း နဲ ့ဘဲ တိုတို တုတ္တုတ္ အသံ အနည္းငယ္ ျမွင့္ ျပီး တရုပ္ဘာသာစကားနဲ့ ျပန္ေျပာ တယ္ေလ ။
" ဝမ္းနည္း ပါတယ္ အေမၾကီၤး ။ ခု အေမၾကီး ေျပာ တဲ ့ ေရာဂါ လကၡဏာ အရ ဆိုရင္ ကၽြန္မ နဲ့ သိပ္ မဆိုင္ ပါဘူး ။ ဒါေပမဲ ့ ဓါတ္မွန္ ေလးေတာ့ ရုိက္ေပးလိုက္ ပါမယ္ ။ ျပီးမွ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့ ။ ရက္ခ်ိန္းေပးတဲ ့ရက္ မွာ ျပန္လာ ျပပါ ။"
ဒီလိုနဲ ့ဘဲ လူနာ အဖြားၾကီးရယ္ သူ ့ေျမးမေလးရယ္ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ နဲ ့ဓါတ္မွန္ရုိက္ဖို ့ စာရြက္ေလး ကိုင္ျပီး ထြက္ခြာ သြား ရွာေလရဲ ့ ။
ဒီလို နဲ ့ ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ပါဘဲ။ ၆ လဆို တဲ ့အခ်ိန္ ကာလေလး ဟာ လွ်င္ျမန္ စြာနဲ့ ဘဲ ကုန္ဆံုး သြား ခဲ ့ပါျပီ။
..............................................................................................................................................
ဒီ မနက္ ျမန္မာျပန္ေတြ စုေဝး ေနထိုင္ၾကတဲ ့ ေစ်းလမ္း ေလး ေပၚ မွာ အမ်ိဳးသမီးၾကီး တဦးဟာ ၁၃-၁၄ ႏွစ္ အရြယ္ မိန္းကေလး တဦးကို ေမးျမန္းေန တဲ ့ စကား စုေလးကို အမွတ္ မထင္ၾကားလိုက္ ရလို ့ စပ္စု တတ္သူ ကိုယ္ တေယာက္လည္း မေနနုိုင္စြာ နဲ့ စကား ဝိုင္းေလးထဲ သို ့ ေရာေႏွာပါဝင္ မိခဲ ့ပါတယ္ ။
အမ်ိဳးသမီးၾကီး ။" ေဟ့ ကေလး မ ၊ နင္က ဟို ေဒၚၾကိဳင္သန္း ရဲ ့ေျမး ကေလး မဟုတ္လား ။ နင့္ အဖြားေရာ ၊ သက္သာရဲ ့လား ။ ငါလည္း မေတြ ့ တာ ၾကာ သြားျပီ ။ ငါေျပာလိုက္တဲ့ေဆးရုံ မွာ ဆရာဝန္ မေလးကို သြားရွာတာ အဆင္ေျပ တယ္ မဟုတ္လား ။"
မိန္းကေလး ။ ( ငို မဲ ့မဲ ့မ်က္ႏွာျဖင္ ့ ) "ကၽြန္မ အဖြား ဆံုးသြားတာ တေန ့က မွ ရက္ ၁၀၀ ျပည့္ လို့ ဘုရား ရွစ္ခိုး ပြဲ လုပ္ရတာ ။"
အမ်ိဳး သမီးၾကီး ။" ေဟ ။ နင့္ အဖြား ဆံုးသြား တာ ငါေတာင္ မသိလိုက္ဖူး ၊ ဘာေရာ ဂါ နဲ ့လဲ ။ ဘယ္လို ျဖစ္ရတာ လည္း ေအ ။ငါ ေသခ်ာ ညြန္လိုက္တာ အဲဒီ ဆရာဝန္ဆီ ။ နင္တို ့ သြား မၾကည္ ့က် ဖူးလား ေအ ။ ဒုကၡ ပါဘဲ ။ သူ က အရမ္းေတာ္ တာ ။ ဘာေရာဂါ မို ့လို့ ကု မရ တာ လည္း ေအ ။ ငါ စိတ္ မေကာင္းလိုက္တာ ။"
မိန္းကေလး ။" အဖြား ျဖစ္တာ ဘာလည္း ေတာ့ အစ ကေသခ်ာ မသိဖူး ။ အဲဒီ တခါ ပဲ ေဒၚၾကီး ညႊန္လိုက္တဲ ့ေဆးရုံ သြားျဖစ္တာ ။ ဟို ျပတဲ ့ ဆရာဝန္ မေလး က ဗမာလို မတတ္ဖူးတဲ ့ ။ သူ ု ဆရာ မေလးေတြ က ေျပာ တာပဲ ။ အဖြား ကလည္း အဲဒီ တေခါက္ ဓါတ္မွန္ ရုိက္ခဲ့ ျပီး ေနာက္ထပ္ မသြား ခ်င္ေတာ့ လို ့ အေျဖလည္း သြားမၾကည္ ့ေတာ့ဖုူး ။"
အမ်ိဳးသမီးၾကီး ။ အဲ ဒါဆို ဘယ္လို ျဖစ္ျပီး ဆံုးတာလည္း ေအ ။ ညီးတို ့ ကလည္း တယ္ေပါ့ ဆ တာ ကိုး။
မိန္းကေလး ။ အဖြား မဆံုးခင္ ၃ ရက္ေလာက္က ညၾကီး ေသြးေတြအန္ျပီး သတိလစ္သြားလိုအိမ္ေဘးက အမတေယာက္ ့အကူ အညီနဲ ့သမီးနဲ ့အကိုတို ့ အေရးေပၚကား ေခၚျပီး ေဆးရုံသြားၾကတယ္။ဟိုေရာက္ေတာ့ ရင္ဘတ္ကို ေဆးဓါတ္မွန္ရုိက္ေတာ့ အဆုပ္ကင္ဆာ ကအရမ္းျပန္ ့ေနျပီတဲ့ ဆရာဝန္ၾကီးကေျပာတယ္ ။ အသည္းအသန္ ခန္းမွာ တင္ထားတာ ၃ ရက္ေနေတာ့ အဖြားဆံုး သြားတယ္ ၾကီးေဒၚရဲ့။
အမ်ိ္ဳးသမီးၾကီး ။" ဟယ္ ငါစိတ္မေကာင္းလိုက္တာ ။ မိၾကိဳင္သန္းေရ ။ ဒီလိုမွန္းသိ ငါ နင့္ကို အဲဒီ ဆရာဝန္မေလးဆီ သြားျပဖို ့ မညႊန္ လိုက္ပါဖူး ေအ ။"
ဒီ အမ်ိဳး သမီးၾကီး က ေနာင္တသံ တဝက္ ငိုသံတဝက္ ျဖင့္ မိန္းကေလးကို ေျပာ ေနခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္လည္း သူတို ့နည္းတူ စိတ္မေကာင္းျခင္းေတြနဲ ့ ဒီစကားဝိုင္းေလးေဘးမွ ထြက္လာမိခဲ ့ပါေတာ့တယ္ ။
ရင္ထဲမွာေတာ့ မခ်ိလွပါဘူး ။ ကိုယ့္ ျမန္မာလူမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္း အမိေျမနဲ ့ေဝးရာ မွာ ျပန္လည္ဆံုေတြ ့ၾကရင္ တခ်ိဳ့ ့လည္း ဝမ္းပန္းတသာ နဲ ့ ႏွဳတ္ဆက္ၾကတယ္ ။ ျပဴငွာ ေဖၚေရြတတ္တဲ့ ျမန္မာ ဓေလ့ ကို ျပနုိင္ၾကတဲ ့သူေတြ လည္း ရွိၾကပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ တခ်ိဳ ့ေသာ သူေတြမွာေတာ့ လူၾကား သူၾကားထဲ မွာ ဗမာလို ေျပာျပီး ႏွႈတ္ဆက္ ရမွာ ကို မလိုလားၾကဘူး ၊ သူ ့ကို သူမ်ားက အထင္ေသးတဲ ့အၾကည္ ့မ်ိဳးနဲ ့ၾကည္ ့မွာကို စိုးရိမ္ ေနတတ္ၾကတယ္ ။ ပညာေတြ တဖက္ကမ္းခတ္ေအာင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ တတ္ကၽြမ္းေနပါေစ ။ကိုယ့္လူမ်ိဳး ၊ ဘာသာ စကားကို ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္က သိမ္ငယ္တယ္ လို ့ အထင္ေရာက္ေနသူေတြ လည္း ရွိ ေနၾကတာ ေလ ။ အဲဒီလို အေတြး အေခၚ ဆင္းရဲ ေနၾကတဲ ့လူေတြမ်ားမ်ား ရွိေနရင္ေတာ့ တခ်ိန္ ခ်ိန္က်ရင္ ျမန္မာစကားဆိုတာ တိမ္ေကာ သြား ေလ မလား ။
ဒို ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေျပာခဲ ့သလို ပါဘဲ ၊ ျမန္မာေတြ တလြဲ ဆံပင္ေကာင္း ေနၾကတယ္ ဆိုတာ .......
(ဆရာမေလးတဦး ျပန္ေျပာျပေသာ တကဲ ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးတခု ကို ေတြးမိ၍ ေရးလိုက္မိပါတယ္ )
►Posted by
:kiki
:
at
10/11/2009 11:26:00 PM
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
26 comments:
ပထမရျပီထင္တယ္ဗ်ိဳး
ဖြားကိ ဘာလုိ႕လဲ မသိဘူး ဖတ္ျပီးမ်က္ရည္ဝဲမိတယ္ ဝက္မ်က္ရည္ ေျမမက်ေကာင္းဘူးဆုိလုိ႕ ျပန္ ဝင္ခုိင္းလုိက္တယ္ သိလား
ေဟ႕ ျမန္မာကုိ ကမာၻက သိေစရမယ္ ကြ
ဝက္ေၾကြးေၾကာ္သံ ၾကားလိုက္လား မကိေရ............
အလြမ္းေရာ...အေသာေရာ..
၂ ခုလံုး..ပိုင္လွခ်ည့္လား..မယ္ကိ..ရယ္..
ကိုၾကီးေက်ာက္ က..အေပါ ပဲအားသန္တာ..
by the way..
မယ္ကိ..သိသလားလို႔ ေမးခ်င္လုိ႔...
ကိုၾကီးေက်ာက္ခဲသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ Taiwan မွာရွိတယ္၊ သူေရာက္ေနတာ..အႏွစ္ ၃၀ ေလာက္ရွိျပီ..သူ႔နာမည္က J L Chieu တဲ့ ဗမာနာမည္က..ဝင္းေမာ္တဲ့..ေက်ာက္မဲ ဇာတိ..Taiwan မွာေဆးေက်ာင္းတက္ျပီး ဆရာဝန္ျဖစ္ေနတာၾကာျပီ..
ဗမာျပည္မွာေတာ့ ကိုၾကီးေက်ာက္ခဲနဲ႔ မန္းတကၠသိုလ္မွာ
သူငယ္ခ်င္း..သူက Physics နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တာ..
ဆရာဝန္ခ်င္းဆိုေတာ့..မယ္ကိမ်ားသိမလားလို႔..
ေက်ာက္ခဲ..ဆိုရင္သူသိတယ္..
ကဲ.ကဲ..အခု..အလုပ္သြားလိုက္ဦးမယ္..ေနာက္မွစပ္စုေတာ့မယ္
စိတ္မေကာင္းစရာပဲ... ၾကည့္ရတာ ဆရာမေလးက သူ႔ကို အပူကပ္မွာေၾကာက္ေနပံုရတယ္...
လူအမ်ိဳးမ်ိဳးပါမကိေရ ကူညီခ်င္တဲ ့စိတ္ နဲ ့ကိုယ္ခ်င္းစာ တရားေလး၇ွိရင္ေတာ ့ အေကာင္းဆံုးဘဲဗ်ာ ခုေတာ ့ သူဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးလဲဟင္လို ့သာေမးခ်င္မိပါတယ္ သူ ့ကိုနားလည္ေပးလို ့မရတာထက္ သူ ့ကိုခြင္ ့လြွတ္ ဘို ့ခက္သြားျပီ က်ေနာ ့လို ဒီပို ့စ္ ေလးဖတ္မိတဲ ့ တျခားစာဖတ္သူေတြလဲ ခံစားရမွာပါ တကယ္စိတ္မေကာင္းစရာေနာ္ ဒါေျကာင့္ ့ဒီေနရာကေနျပီး ဒီလိုေလးေရးခ်င္တယ္ ကိုယ္ ့အတြက္ တာ၀န္မျကီးဘူးဆိုရင္ ကိုယ္ခ်င္းစာ တတ္တဲ ့စိတ္ေလးနဲ ့ ကူညီနိုင္ပါေစလို ့ ခင္တဲ ့ သုေျဒၷ တကယ္ဘဲစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္
ဒီလိုမ်ိဳး တျခားဘာသာစကားကိုမွ အထင္ႀကီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ႀကီးကာ ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာေတြလာသင္ စီးပြါးေတြ လာရွာေနတဲ့ ျမန္မာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ ... တမင္တကာ သာ မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ တဲ့ လူေတြဟာ အမ်ိဳးမစစ္ေတြသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ... သူမ်ားစိန္နားကပ္နဲ႔ ပါးေျပာင္သူမ်ားသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ၀မ္းနည္းစရာ ပိုစ့္ေလးကုိ ဖတ္ရင္း ရင္ဖြင့္သြားခဲ့တယ္ ဖြားကိေရ ....
ျမန္မာလို ့၀န္ခံရမွာရွက္တတ္တဲ့လူေတြကို
အမ်ားၾကီးေတြ ့ဖူးတယ္ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ
ကိေရ.. စိတ္မေကာင္းစရာၾကီးေနာ္.... ဒီမွာလဲ ဒီလိုပဲ... ျမန္မာ အျခင္းျခင္း မသိခ်င္ေယာင္ပဲေဆာင္ေနၾကတယ္.....
ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိေပမယ့္..... နားလည္ေပးလိုက္ပါတယ္...
တို႕ကေတာ့ ျမန္မာျဖစ္ျဖစ္ ဗမာျဖစ္ျဖစ္ခ်စ္တယ္.... ကိုယ့္လူမ်ိဳးပဲ ကိုယ္ျမတ္နိုးတယ္....
အဲလိုလူမ်ဳိးေတြလဲ ရွိေသးသားပဲေနာ္။ ျမန္မာက ျမန္မာပါပဲဗ်ာ။ သူဘာသာ ဘာလူမ်ဳိးခံထားခံထား ျမန္မာရုပ္ကေတာ့ ေျပာင္းလဲဖုိ႔ မလြယ္ပါဘူးေနာ္။ ဒီမွာေတာ့ ဗိယက္နမ္နဲ႕ မွားမွားျပီး ေမးၾကတယ္, ဗိယက္နမ္လားတဲ့။ ဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာလို႔ ..... မသိဘူးတဲ႕။ တရုတ္နုိင္ငံရဲ႕ ေဘးနားမွာပါလို႔ ။ သူတုိ႔က ျမန္မာဆုိရင္ မသိဘူး။ ဘိ႔ဓမၼာ ဆုိမွ သိၾကတာ။
တို႕ေတာ့ စီတီဇင္ ေလွ်ာကိခြင့္ရေနျပီ... ဒါေပမယ့္ မေလွ်ာက္ဘို႕ပဲ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္.... ဘာအက်ိဳး အျမတ္ေၾကာင့္မွ မဟုတ္ပါဘူး... ျမန္မာကလြဲလို႔ ဘာလူမ်ိဳးမွ မျဖစ္ခ်င္ေနလို႕ပါ.....
ဆ၇ာ၀န္ေတြ စိတ္ေကာင္းဖို့နဲ့ စာနာစိတ္မ်ားမ်ား၇ိွဖို့ လိုပါတယ္.
တကယ္ေတာ့ဗ်ာ.... ႏုိင္ငံတုိင္း လူမ်ဳိးတုိင္းမွာ သူ႕ယဥ္ေက်းမွဳနဲ႔သူ၊ သူ႕စရုိက္နဲ႔သူ၊ သူ႕ဘဝေနထုိင္မွဳနဲ႔သူ မတူၾကပါဘူး။ က်ေနာ္ေတာ့ ၿမန္မာ ၿဖစ္ရတာ ဘယ္တုန္းကမွ မသိမ္ငယ္ခဲ့ဘူး၊ စိတ္အားလဲ မငယ္သလုိ ဘယ္တုန္းကမွလဲ ငါၿမန္မာဆုိၿပီး လက္မလဲ မေထာင္ခဲ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္သူမဆုိ ကုိယ့္ႏုိင္ငံ ကုယ္လူမ်ဳိးအတြက္ လက္မေထာင္ခ်င္တာ မဆန္းပါဘူး။
က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ဘာေၾကာင့္ လက္မမေထာင္ႏုိင္သလဲ ဆုိတာ ေတြးၾကည့္ရင္ သိမွာပါဗ်ာ..။ က်န္တာေတြေတာ့ မေၿပာေတာ့ဘူးဗ်ာ..။ စိတ္ပ်က္စရာေတြပဲ ေရးမိမွာစုိးလုိ႔ပါ။
အင္းးးးးးးးးးး
ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးဆိုတာ ျမန္မာပီသသူတိုင္း ဘယ္ေနရာ ဘယ္အေျခေနမ်ိဳးေရာက္ေရာက္ မေမ့မေလ်ာ့ တန္ဖိုးထား ေဖာ္ျပသင့္ပါတယ္ေလ။
အမ်ားႀကီးးးးးး အမ်ားႀကီးးးးးးးးးးး ႀကံဳဖူးလို့ စိတ္လဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ ထိခိုက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
ဖတ္ရတာစိတ္မေကာင္းလိုက္တာ. အဲဒီဆရာ၀န္မ ဒီပို ့ ့ကို တိုက္ဆိုင္စြာဖတ္ရၿပီး ညတိုင္းအိပ္မက္ဆိုးေတြမက္ပါေစဗ်ာ
အဲ့ဆရာဝန္မမွာ တကယ္ပဲ လူနာေတြကို သူ႕ပညာနဲ့ ကယ္တင္ခ်င္တဲ့ စိတ္ရိွခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ ရဲ့ လုပ္ရပ္ကို သူသိသြားတဲ့တေန႔ သူ့ရဲ့ေအာင္ျမင္မႈေတြ က်ဆံုးသြားမွာပါ။
ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ အဲလို ဗမာေတြနဲ့ မေတြ႔ပါေစနဲ့ လို ဆုေတာင္းပါတယ္။
စိတ္ေလွ်ာ့ သူတုိ႕လဲ ဘ၀ေပးအေျခအေနရပါ ဖြားကိရ
ျမန္မာေတြ တလႊဲ ဆံပင္ေကာက္ေနၾကတယ္။ စိတ္ညစ္တယ္ ဖြားကီ စိတ္ကုိ မခ်မ္းသာပါ့လားေနာ့္
ေလးစားလ်က္
ေတာင္ေပၚသား
ကိကိ ဇာတ္လမ္းေလးက..၀တၱဳေလး တပုဒ္လို..ရင္နင့္စရာ..ျပီးေတာ့..စဥ္းစား ဆင္ျခင္စရာ..
စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္.... ဘာေၿပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ႔ဘူး.... ဒီမွာလဲ ၿမန္မာခ်င္း မေတြ႔ခ်င္သူေတြရွိတယ္...
ဒိမွာေတာ့ ျမန္မာ မ်ားလြန္းတယ္။ အစိုးရဌာနနဲ႔ ထိုင္းလုိေရးထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြသာ မရွိရင္ ျမန္မာေျမေလးလိုပါပဲ။ ေမေလးက် ျမန္မာစကားကို ျမန္မာလုိအေနအထိုင္ကို ခ်စ္လြန္းလို႔ ျမန္မာစကားတတ္တဲ့ ထိုင္းနဲ႔ စကားေျပာရရင္ေတာင္ ျမန္မာလိုပဲေျပာတယ္။ နင့္ ဘာလို႔ ထုိင္းလိုမေျပာတာလဲ ေမးခံရရင္ ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ တလဲြဆံပင္ ေကာင္းေနၾကတာေတာ့ ေနရာတိုင္းရွိေနတယ္ထင္တာပါပဲ မမကိရယ္။ အဲဒီဆရာဝန္မ မမဟာ ေက်ာသား ရင္သား ရန္သူ မိတ္ေဆြ မခဲြျခားဘဲ လူနာကို ျပဳစုကုသေပးရပါမယ္ဆိုတဲ့ ဆရာဝန္စည္းကို တလြဲဆံပင္ေကာင္းျပီး ဖ်က္ပစ္လိုက္တာပါပဲ။ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းရိုင္းပင္းနိုင္ၾကပါေစ
မမ အထင္ေတာ့ ျမန္မာလို႕ ေျပာရမွာရွက္တယ္ ဆိုတာထက္.. သူ႕ႏွလုံးသားက မာေက်ာတာေနမွာပါ
လူသားဆန္တဲ့စိတ္နည္းတယ္ ေျပာရမွာေပါ့...
ကိုယ့္ ခံယူခ်က္ေလး ထည့္ေျပာရရင္ေတာ့
လူမ်ိဳးအေတာ္မ်ားမ်ား နဲ႕ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕ အၾကံဳေတြရျပီးတဲ့ ေနာက္မွာ..
ျမန္မာျဖစ္လို႕ သိမ္ငယ္စရာ လိုတယ္လို႕ မခံစားမိတဲ့အျပင္
ျမန္မာလို႕ ေျပာလိုက္လုိ႕လဲ အထင္ေသးခံရဖို႕ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး.. (ဘယ္တုန္းကမွလဲ မေၾကာက္ခဲ့ဖူးပါဘူး)
ျမန္မာပဲျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ျဖစ္ လူ ေတြက လူပါပဲ
ဘယ္ဘာသာစကားပဲေျပာေျပာ
လူသား ဟာ လူသားပါပဲ
ီစၾကာ၀ဠာ အစြန္းတေနရာကို စိတ္ကူးနဲ႕ခဏေလးထြက္ၾကည့္လိုက္ပါလား
မမတို႕ ကမၻာ ၾကီးက လုံးလုံးေလး နဲ႕ သီးျခားျဖစ္ေနတာ ေလ..အဲဒီ ကမၻာလုံးလုံးေလးထဲမွာ သနး္ေျခာက္ေထာင္ေသာ လူေတြထဲကအမ်ားစုဟာ
မနက္ျဖန္တိုင္းက ကိုယ့္အတြက္..
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မေသေတာ့ဘူး..
စတဲ့ အေတြးေတြနဲ႕ ရင္နာစရာေတြ လုပ္မိေနတတ္ၾကတယ္..
လူတိုင္း အပူေတြနဲ႕ေ၀းပါေစ
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ။ မအယ္လည္း ဘာသာစကားအေၾကာင္း စဥ္းစားေနတာ။
ဗမာျပည္မွာတုန္းက ၾကံဳဖူးတယ္။ ဗမာလိုမေျပာတဲ့လူနာနဲ ့တိုင္းရင္းသားစကားနားမလည္တဲ့ အိုဂ်ီေလ။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္။
ကိကိဆရာ၀န္ကေတာ့ ဗမာလိုမေျပာခ်င္လည္း စကားျပန္ေလး ဘာေလးေခၚခိုင္းရင္ျဖစ္နိုင္္တာပဲ။
ခုဟာက လူနာေျပာတဲ့ စကား ကိုယ္မေျပာတာနဲ႔ ျပီးျပီးေရာ လုပ္လိုက္တာမ်ိဳးပါလား။
သူလုပ္တာက တာ၀န္မဲ့လြန္းတဲ့ျပင္ လူစိတ္လည္းမဲ့လြန္းပါတယ္။
အတန္းပညာတတ္တိုင္း ညဏ္ရွိတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာဒါပါပဲေလ။
မအယ္
လူေတြလည္းျပင္ဘို႔လိုတယ္ ။
ျမန္မာဆိုရင္ ႏွာေခါင္းရံႈ႕ ခ်င္ေအာင္ လုပ္ေနတဲ့ သူေတြလည္း ေနရာဖယ္ဘို႔လိုတယ္။
အားလံုးကို စိတ္ဓါတ္ပ်က္ျပားေအာင္ လုပ္ထား မွေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ နာမည္ပ်က္ေတြပဲ ထြက္ထြက္လာေတာ့ တခ်ဳိ႕လည္း ျမန္မာ နာမည္ခံရမွာ ရွက္တယ္နဲ႔ တူပါရဲ႕။
အဲလို လူေတြထဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ မပါသြား ေအာင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္တာ၀န္ယူေစခ်င္တယ္။
မကိ ... ဒီစာေလးဖတ္ၿပီး ရင္ထဲမေကာင္းျဖစ္မိတယ္ .... ျမန္မာျဖစ္လို႔ ... ျမန္မာပတ္စ္စပုိ႔ ကုိင္လို႔.... ျမန္မာေတြမို႔ ဆိုတဲ႔ စကားေတြကိုယ္တိုင္လဲ ေျပာဖူးတယ္ ... ႀကံဳလဲႀကံဳဖူးတယ္ ... ဒါေပမယ္႔ ၾကယ္ျပာျမန္မာျပည္ကုိခ်စ္တယ္ ... ျမန္မာျပည္ကုိမခ်စ္လို႔တျခားႏိုင္ငံထြက္လာတာမဟုတ္တာေသခ်ာလြန္းေနေတာ႔ ျမန္မာျဖစ္ရတာရွက္ေနတဲ႔ ျမန္မာလို႔သိမွာ ေၾကာက္ေနတဲ႔လူေတြျမင္ရင္ ၾကယ္ျပာ အျမင္ကပ္တယ္ ... လူတိုင္းကေတာ႔ ကုိယ္႔ခံယူခ်က္နဲ႔ကုိယ္ပါပဲ ... ဒါေပမယ္႔အဓိကက လူမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး .. ဘယ္ႏိုင္ငံသားပဲျဖစ္ေနေန ယုတ္မာေနရင္ လူယုတ္မာပဲ .. ၾကယ္ျပာတို႔ႏိုင္ငံမွာလဲ လူယုတ္မာေတြ လူ႔အက်င္႔ပ်က္ေတြအမ်ားႀကီး ... ၾကယ္ျပာကေတာ႔ နာမည္ေတာင္ေခၚရလြယ္ေအာင္ဆိုၿပီး အဂၤလိပ္နာမည္ေျပာင္းမေပးဘူး ... ျမန္မာျဖစ္ၿပီး လူမ်ိဳးျခားေတြၾကားမွာအသိမွတ္ျပဳခံႏိုင္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးႀကိဳးစားတယ္ .... မကိေရ ... စိတ္ထဲမွာ စကားေတြအမ်ားႀကီးထြက္လာလို႔ ေရးပစ္လိုက္ၿပီ ....
ဖတ္ၿပီးရင္ထဲ မေကာင္းလြန္းပါဗ်ာ။
ဘဝကိုေမ ့ေတာ ့ ဘဝင္ၿမင္ ့တတ္လာတယ္တဲ ့
အခုဟာက တိုင္းၿပည္နဲ ့လူမ်ိဳ းပါေမ ့ခ်င္လာ
တဲ ့သေဘာပါ။ ဘယ္လိုပံုစံနဲ ့ထြက္ထြက္လာခဲ ့
ရေပမဲ ့ မေမ ့သင္ ့တာက အမ်ိဳး၊လူမ်ိဳးပါဗ်ာ။
ဟုတ္တယ္။ ဖတ္ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္အဖြားသာျဖစ္ခဲ့ရင္လို႔ ေတြးမိေတာ့ မ်က္ရည္ေတာင္ ၀ဲသြားတယ္..။
က်ေနာ္တမ်ိဳးေတြးမိျပန္တယ္မကိရာ အေပါ ္ ကကြန္မန္ ့ေတြဖတ္ရင္းေပါ ့ဗ်ာ ျမန္မာေတြ ကရွက္စရာေကာင္းတဲ ့ အျပဳမူေတြ သိမ္ငယ္ စရာေတြ လူအထင္ေသးစရာေတြ ယံုျကည္မႈ ကင္းမဲ ့ေအာင္ေနတာေတြ ကတိမတည္တာ အစ လိမ္လည္တာ ေကာက္က်စ္တာ ေသးသိမ္ညံံ့ျဖင္းတာ ယံုျကည္ရေလာက္တဲ ့ တည္ျကည္မႈမရွိတာအဆံုး ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ရွိလာတဲ ့အခါ ကိုယ္ ့ကို ကိုယ္ ျမန္မာလို ့ ျပည္ပ သားေတြ သိမွာကို၀န္ေလးလာျကသလိုဘဲေနာ္ က်ေနာ္ေျပာတဲ ့ အေပါ ္ကလူစားမ်ိဳးေတြ က ဘယ္သူေတြဆိုတာ မကိနဲ ့အတူ စာဖတ္သူ အားလ့ုံးသေဘာေပါက္မွာပါ အေကာင္းဆံုးကေတာ ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ ့ ကူူညီနိုင္ျကပါေစဗ်ာ ခင္တဲ ့ သုေျဒၷ
Post a Comment